Antoni Jackowski, Izabela Sołjan

8. Planowanie przestrzenne. ochrona przyrody


Koniec lat dwudziestych przyniósł nowe wyzwanie geografom, w tym również specjalizującym się w zakresie turystyki. Wiązało się to z rozwijającym się planowaniem przestrzennym i regionalnym. Zaczęły powstawać pierwsze w Polsce placówki, których celem było opracowanie planów regionalnych Warszawy (1930), Łodzi (1931), Poznania (1933), Zagłębia Górniczo-Hutniczego (1934), Podhala i Beskidu Zachodniego (1934), Huculszczyzny (1934), Wybrzeża Morskiego (1931). Za najwybitniejsze osiągnięcia z tego okresu uważa się opracowania planistyczne dotyczące Warszawy Funkcjonalnej, Centralnego Okręgu Przemysłowego oraz Podhala. W 1936 r. w Warszawie powstał Związek Ziem Górskich, przy którym utworzono Biuro Planowania Regionalnego Ziem Górskich. Jednym z głównych inspiratorów tworzenia planów regionalnych był Stanisław Leszczycki. We wszystkich placówkach planistycznych część prac była związana z problematyką turystyczną. Odnosi się to zwłaszcza do planów dotyczących różnych fragmentów Karpat. Żaden projekt nie został zrealizowany.

POWYŻEJ:  z roku ok. 1935

S. Leszczycki. Mapa Plan regionalny Podhala [w tego autora:] Region Podhala, 1938. 

PO PRAWEJ: „IKC” 1937 nr 125 (7 V) s. 22 

 

 

PONIŻEJ: Jerzy Smoleński położył duże zasługi w rozwoju teorii szeroko rozumianej ochrony przyrody. Od 1925 r. był aktywnym członkiem Państwowej Rady Ochrony Przyrody, pod koniec lat. 30. XX w. pełnił funkcję jej przewodniczącego. Opracował projekty parków narodowych, autor prac dotyczących krajobrazu. 

 

 
 PONIŻEJ: Powołanie J. Smoleńskiego na Przewodniczącego Komisji Regionalnego Planu Zabudowania Okręgu Krakowskiego, 1937 r 

 

 


PRAWA AUTORSKIE ZASTRZEŻONE
Przygotowanie stron oraz oprawa graficzna: Marek Drewnik